افسانه عشق و جنون

روزی همه فضابل و تباهی ها دور هم جمع شدند خسته تر و كسل تر از همیشه.

  ناگهان ذكاوت ایستاد و گفت: بیایید یك بازی بكنیم؛. مثلا" قایم باشك؛ همه از این

 پیشنهاد شاد شدند   دیوانگی فورا" فریاد زد من چشم می گذارم من چشم

 می گذارم.

و از آنجایی كه هیچ كس نمی خواست به دنبال دیوانگی برود همه قبول كردند او

 چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد.   دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش

 را بست و شروع كرد به  شمردن ....یك...دو...سه...چهار... همه رفتند تا

جایی پنهان شوند؛

لطافت خود را به شاخ ماه آویزان كرد؛ 

  خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد؛ 

  اصالت در میان ابرها مخفی گشت؛ 

  هوس به مركز زمین رفت؛

  دروغ گفت زیر سنگی می روم اما به ته دریا رفت؛

   طمع داخل كیسه ای كه دوخته بود مخفی شد.   و دیوانگی مشغول شمردن بود.

 هفتاد و نه...هشتاد...هشتاد و یك...   همه پنهان شده بودند به جز عشق كه

 همواره مردد بود و نمیتوانست تصمیم بگیرد. و جای تعجب هم نیست چون همه

 می دانیم پنهان كردن عشق مشكل است.   در همین حال دیوانگی به پایان 

شمارش می رسید. نود و ینج ...نود و شش...نود و هفت... هنگامیكه دیوانگی

 به صد رسید,

عشق پرید و در بوته گل رز پنهان شد.   دیوانگی فریاد زد دارم میام دارم میام. 

  اولین كسی را كه پیدا كرد تنبلی بود؛ زیراتنبلی، تنبلی اش آمده بود جایی

 پنهان شود و لطافت را یافت كه به شاخ ماه آویزان بود.   دروغ ته چاه؛

هوس در مركز زمین؛ یكی یكی همه را پیدا كرد جز عشق.  

 او از یافتن عشق ناامید شده بود.   حسادت در گوشهایش زمزمه كرد؛

 تو فقط باید عشق را پیدا كنی و او پشت بوته گل رز است.

   دیوانگی شاخه چنگك مانندی را از درخت كند و با شدت و هیجان زیاد ان را در

 بوته گل رز فرو كرد. و دوباره، تا با صدای ناله ای متوقف شد . 

  عشق از پشت بوته بیرون آمد با دستهایش   صورت خود را پوشانده بود و

 از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد. شاخه ها به چشمان عشق فرو

 رفته بودند و او نمی توانست جایی را ببیند. او كور شده بود. 

  دیوانگی گفت « من چه كردم؛ من چه كردم؛ چگونه می تواتم تو را درمان كنم.» 

  عشق یاسخ داد: تو نمی توانی مرا درمان كنی، اما اگر می خواهی كاری بكنی؛

 راهنمای من شو.» 

 و اینگونه شد كه از آن روز به بعد عشق كور است و دیوانگی همواره در كنار اوست.